Soms voelt een raadsvergadering als een schaakpartij. Iedereen kijkt geconcentreerd naar het bord, stukken worden zorgvuldig verschoven, en ondertussen staat er iemand naast het bord die roept: “Hé, je bent je pion vergeten!” De vergadering van woensdag 28 januari was zo’n avond.
Amendement
Het begon nog harmonieus met het amendement van D66 op de Startnotitie Regiovisie Jeugd en WMO: unaniem aangenomen. Aansluitend ook het voorstel zelf: unaniem aangenomen. Dat zijn van die momenten waarop je denkt: kijk, zo kan het dus ook. Geen loopgraven, geen rookgordijn, maar gewoon gezamenlijk verantwoordelijkheid nemen.
Ook bij de wijziging van verduurzaming gemeentelijk vastgoed en bij voorstel voor Museum Gouda lukte dat. Wij stemden in met scenario 2: toekomstbestendig, financieel beheersbaar en belangrijk voor onze stad. Geen museum op drijfzand, maar op een degelijke fundering. Soms is politiek vooral weten wat je níet moet beloven.
Parkeren
Maar toen… parkeren.
En met dit onderwerp kwam de scanauto de raadzaal ‘binnenrollen’. Ik vraag mij nog steeds af wat er was gebeurd als ik, namens GBG, niet had gevraagd om de ‘Parkeerbelastingverordening 2026’ als bespreekstuk te behandelen. Het stond immers als hamerstuk op de agenda van 10 december 2025. We zullen het nooit weten.
Het stof van de raadsmemo over mogelijke pilots in Korte Akkeren was nog niet gedaald, zo bleek nog voor de start van de vergadering. Gesprekken voor de deur, bij de koffiemachine en in de zaal gingen allen over hetzelfde onderwerp: is dit écht de oplossing? Ja, volgens het College wel. Het was maatwerk en oplossingen die “in de praktijk getest moeten worden”. De ruim 100 aanwezige gasten zagen dat anders. En ik ben het met hen eens, want als je even uitzoomt zie je hoe die praktijk er nu al uitziet.
Volksclub in volkswijk
Neem v.v. ONA. Een volksclub in een volkswijk, die, net als heel veel andere verenigingen blij is als er genoeg vrijwilligers zijn om een uitspelende ploeg te ontvangen, bardienst te draaien of een wedstrijd te fluiten. De voorzitter van ONA mag aan de bak, want er moet een ‘vacature’ geplaatst worden voor een ParkStart-beheerder.
Die staat dan in de bestuurskamer (met een telefoon of tablet) te wachten op de leiders van uitspelende ploegen die op hun beurt weer met een briefje in de hand — kentekens erop gekrabbeld — moeten hollen naar deze beheerder, want… piep… te laat. De scanauto is al geweest. Naheffing. En nu maar hopen dat je ploeg wint. Vanavond thuis bezwaar indienen.
Lekke band
Dat is geen pilot. Dat is een proef met een lekke band.
Daarom dienden wij ook twee moties in die niet gingen over het hele parkeerbeleid opnieuw optuigen — hoe verleidelijk dat ook was — de gebruiksvriendelijkheid van diezelfde ParkStart, want uit beantwoording op de eerder gestelde vragen bleek dat er in de periode 1 maart tot en met 30 november 25.411 (!) naheffingen (lees: parkeerboete) opgelegd. Er zijn 5.686 bezwaren ingediend (dat is 21%), waarvan er 2.402 gegrond zijn verklaard en 1.181 naheffingen zijn omgezet in een waarschuwing.
De andere motie had betrekking op iets veel fundamentelers: zorgvuldigheid en rechtszekerheid. Niet vooruitlopen op besluiten die nog genomen moeten worden. Stadsgenoten niet tussen wal en schip laten vallen. En vooral: erkennen dat bezwaar maken geen straf hoort te zijn (en dat het, helaas, anno 2026 kan lonen om in bezwaar te gaan..)
En fin, allebei onze moties werden aangenomen. ParkStart moet gebruiksvriendelijker worden, vooral ook voor digitaal minder vaardige inwoners. En bij lopende bezwaren blijft het huidige tarief gelden. Dat lijkt misschien technisch, maar voor bewoners is dit het verschil tussen machteloosheid en erkenning. En ja, daar waren we oprecht blij mee.
Er waren ook moties die het niet hebben gehaald. Het vergunningenplafond in de binnenstad strandde. De hardheidsclausule “met zachtheid toepassen” evenzeer. Beide moties hebben we gesteund.
Parkeertarieven
En dan het amendement om de parkeertarieven niet te verhogen. Dat klinkt sympathiek, maar zonder te zeggen waar de rekening dan terechtkomt is het de vraag bij wie de rekening dan wordt gepresenteerd. Wij stemden tegen, omdat ervaring leert en dat was niet omdat we dolgelukkig zijn met die verhoging. Feit is dat wij ons juist zorgen maken op wat voor manier dit later, via een omweg, alsnog bij de inwoner terugkomt. Gelukkig kunnen stadsgenoten zich binnenkort begeven tot een stembureau en beslissen welke richting de stad op moeten gaan. Snel terug naar de tekentafel.
Waarschuwing
De bottom line van deze avond?
Je kunt pilots bedenken op papier, maar als ze in de praktijk draaien op natgeregende briefjes, vrijwilligersstress en scanauto’s zonder genade, dan is het geen experiment — dan is het een waarschuwing.
Politiek is soms schaak. Maar af en toe moet je het bord aan de kant schuiven en zeggen: ‘Wacht even. Zo spelen de mensen thuis dit spel helemaal niet.’
En precies daarvoor zaten wij daar. Om een stem te vormen voor onze inwoners die zich zorgen maken of ze brood op de plank hebben, een huisarts hebben, de kinderen veilig buiten kunnen spelen of om die noodzakelijke auto: kan die (betaalbaar) blijven of moet ‘ie ‘in de broekzak’.