Naast familie en bewoners liep ook wethouder Ineke Schaddelee mee. Op de Bosweg waar veel bloemen liggen, stond een klein podium waar zij het woord nam. 'Laura, Nadine, Gea, Annemieke, Sharmila, Shelley, Wendy, Eva, Jolanda, Linda, Clarinda, Sanne, Jessica en nu ook Joeweela. Dit zijn geen namen, maar levens. Levens die abrupt en gewelddadig zijn afgebroken.' Zie en lees hieronder de gehele speech van de wethouder.
Laura. Nalini. Nadine. Gea. Annemieke. Sharmila. Shelley. Wendy. Eva. Jolanda. Linda. Clarinda. Sanne. Jessica.
En nu ook: Joeweela.
Dit zijn geen namen op een lijst. Dit zijn levens. Vrouwen met dromen, met toekomst. En toch staan we hier omdat hun levens abrupt en gewelddadig zijn afgebroken.
We hebben samen gelopen. In stilte. En staan nu stil bij de plek waar Joeweela’s leven zo onvoorstelbaar wreed is geëindigd.
Straks luisteren we naar Blue Bayou, het lied dat zij zo mooi vond – een lied vol verlangen naar een veilige, rustige plek. Een plek waar het leven licht en eenvoudig is.
Hoe wrang is het als je die liedtekst op je laat inwerken…
Lieve familie van Joeweela, we kunnen ons maar een klein beetje voorstellen wat jullie nu voelen. Het gemis, de leegte, de boosheid, misschien ook de machteloosheid.
Vandaag willen we jullie laten weten dat jullie verdriet wordt gedeeld. Deze stad, Gouda, draagt Joeweela met jullie mee in herinnering.
De stilte van deze tocht is zwaar.
Hoe vind je woorden voor iets dat eigenlijk niet te bevatten is? Het verdriet dat wij hier voelen – het verdriet dat vooral jullie dragen – is rauw, diep en onomkeerbaar.
Maar wij kunnen - wij móeten - meer doen dan alleen treuren.
Iedere acht dagen verliest in Nederland een vrouw haar leven door toedoen van een partner of ex-partner. Vaak omdat zij dapper genoeg was om weg te gaan. Dat is de keiharde realiteit van femicide.
We mogen niet wegkijken. Dwingende controle, stalking, psychisch, fysiek of seksueel geweld – dat zijn geen privézaken. Het zijn alarmsignalen. Signalen die we moeten leren herkennen. Signalen waarop we moeten durven reageren. Want als we dat doen, kunnen we levens redden.
Vandaag dragen wij Joeweela’s naam met ons mee. We beloven haar, en alle vrouwen die we hier herdenken: wij laten jullie niet vergeten.
Laat deze tocht ons aansporen om elkaar te zien, om te luisteren, om op te staan wanneer iemand gevaar loopt.
Alleen samen kunnen we voorkomen dat liefde verandert in terreur.
Voor Joeweela. Voor al die anderen. Voor alle vrouwen die nog leven – en veilig willen blijven.
Dank jullie wel.
Ineke Schaddelee
Wethouder Gouda
