Geluk is genieten van wat je hebt en geloven in wat nog komt. Zo 'kopt' Jan de Bruijn zijn column voor ZoGouds.nl
Het belooft weer een heerlijke flitsende en sportieve dag te worden. Ik banjer zoals bijna iedere morgen flierefluitend naar de sportschool. Vrolijk zwaaiend en groetend naar de vage bekenden die dagelijks mijn pad kruisen.
Het zonnetje schijnt. Ik heb er zin in.
Verderop steekt een voetganger over en de naderende fietser die even iets moet afremmen schreeuwt op volle kracht zijn frustraties eruit: "opletten stomme kankerlijer", galmt het.
Het snijdt mij dwars door mijn ziel. Ik zie meer mensen verbaasd opkijken, maar we gaan weer over tot de orde van de dag.
Eenmaal binnen bij de gym heerst er zoals meestal weer een uitgelaten sfeertje vol gein en vooral ongein met mijn vaste sportmaatjes. Verderop lopen er een aantal opgepompte grizzly beren rond die in hun eigen wereldje vertoeven. Dat is hartstikke prima, no problem. Ze zijn nadrukkelijk en kreunend aanwezig, geen probleem. We zijn nu eenmaal gelukkig niet allemaal hetzelfde.
Maar wat me wel diep raakt, is dat ik nog geen drie minuten actief ben en ook hier al twee keer het k-woord voorbij hoort komen. Mijn vrolijkheid is meteen weg.
Ja, ik weet het, het ligt bij mij heel gevoelig. Ik denk aan de onlangs verloren strijd van de 19 jarige dappere Jade. Ik denk aan mijn sportmaatje Gerrit die in zijn laatste levensfase is beland. Ik denk aan mijn nichtje Sylvia. Ik denk aan Ankie. Zij zijn er al niet meer. En ja.. ik denk ook aan mezelf.
Ik vecht ook al ruim 4 jaar tegen deze bij mij uitgezaaide ziekte en het gaat gelukkig tegen alle verwachtingen in nog steeds supergoed met mij. Maar ook toen ik nog geen idee had van mijn ziekte vond ik het net zo vreselijk dat veel mensen deze ziekte als een regulier stopwoord gebruiken.
Het gaat vaak onwetend, ze hebben het niet eens door. Het is zo ingeburgerd. Zelfs in veel Nederlandse films of series wordt hier mee gesmeten alsof het spekkies of dropveters op een kinderfeestje zijn.
Maar kanker is niet leuk! Je hebt geen idee hoe hard het mensen raakt of kwetst met het te pas en te onpas rondstrooien met deze ziekte of het pepernootjes op een doorsnee Sinterklaasfeestje is.
En nee, ik wil met deze colum niet mijn eigen situatie benadrukken of de martelaar uithangen, want mede dankzij de kundige en liefdevolle specialisten van het Groene Hart Ziekenhuis en mijn ongekende weerstand en opgebouwde superconditie leef en sprankel ik nog steeds. Zij het vele maken bewuster dan voorheen.
Lef en levenslust staan nog altijd hoog in mijn vaandel. In september ga ik zelfs de Goudse Singelloop volbrengen. Voorlopig hangt Magere Hein bij mij jankend in de touwen, maar ik heb ik in de afgelopen vier jaar ook geleerd hoe kostbaar en kwetsbaar dit alles is en hoe hoog de prijs en het verdriet is. Niet alleen voor jezelf maar ook en vooral voor je familie en je direkte omgeving.
Lieve mensen, denk aub na: Gelukkig zijn is vooral genieten van wat je hebt en geloven in wat nog komt en daar hoort kanker eigenlijk niet bij! Maar helaas wordt inmiddels één op de twee Nederlanders hier keihard direct of indirect mee geconfronteerd. Héé... kanker is echt geen stopwoord en zeker geen entertainment!
Jan de Bruijn
