Soms krijg je in één gesprekje allerlei aspecten te horen waarom we tegenwoordig méér eenzaamheid ervaren. Arie Jan van de Wetering deelt erover op ZoGouds.nl.
Gouda Bruist
Eén van de leuke dingen van het werken voor Gouda Bruist is dat je constant nieuwe mensen tegenkomt. En soms heb je een klik. Zo kwam ik onlangs Hans tegen. We kenden elkaar totaal niet, maar hadden wel een klik, geloof ik. Die ontmoeting trof me. Bedankt Hans.
Aan een bak koffie en thee vertelde Hans over zijn liefde voor muziek, het spelen en het lesgeven. Klassieke muziek. Viool. Door mijn vader, ook muzikant en ooit muziekdocent, ben ik opgegroeid met vele uren klassieke muziek in mijn oren. Grappig hoe je daarbij komt tijdens zo’n gesprek.
Dieper
Even later ging het wat dieper. Hij vertelde namelijk ook dat hij nu zo’n tien jaar in deze buurt woont. Voor zijn scheiding woonde hij mooier. En de buurt, ja, daar had hij aanvankelijk ook niet voor getekend. Niet echt enthousiast over de buurt dus.
Hij was pas met pensioen gegaan en had het daar best moeilijk mee. Hij mocht niet door, anders had hij het wel gedaan. Nu moest hij opnieuw zijn draai weten te vinden. ‘Hartstikke moeilijk, joh,’ vertrouwde hij me toe. In zijn werkende leven was hij veelal van huis en weinig met zijn directe omgeving bezig. Mensen in zijn buurt kende hij, ook mede door de verhuizingen, weinig.
Familie
Familie kwam ook nog even ter sprake toen ik vroeg waar hij vandaan kwam. Hij heeft weinig tot geen contact met familie en daarmee best wel een gemis gehad aan een stukje ondersteuning.
In één zo’n gesprek, ik denk zo’n half uurtje, kwam nogal wat langs: familie, echtscheiding, de buurt, werk, wonen, pensioensperikelen, jezelf opnieuw uitvinden, een stukje eenzaamheid.
En nu…
Een buurvrouw had hem benaderd om eens mee te denken over de buurt. En ja, hij had tijd, dus was van de partij.
Een wereld, of eigenlijk een wereldje, gaat voor hem open. Je kunt dus ook iets voor en met de buurt doen. Dichtbij.
Hans is volgens mij kind van zijn tijd, net als ik. In andere landen strijden ze tegen ebola, hier strijden we tegen eenzaamheid, depressie, afstand, dat soort dingen. Ik hoop van harte dat alle Hansen en Grietjes in Gouda hun verbondenheid vinden, heel dichtbij.
Tijdens een ideeënbrouwerij schreef een oudere bewoner het briefje ‘Allemaal niet nodig. Geen animo!’ De ‘oude Hans’ zou waarschijnlijk ook niet van de partij zijn. Te druk met werk, buiten de stad.
