Ieder gezin een portie natuurlijk beleid. Arie Jan van de Wetering schrijft in zijn wekelijkse column voor ZoGouds.nl over hoe gezinnen kunnen ont-stressen.

Vorige week woensdag werd ik getriggerd door deze titel in het AD: “Teveel stress in gezinnen vraagt centrale aanpak.” Kort door de bocht is, volgens het artikel, het stressniveau enorm gestegen bij ouders en vraagt dit bijvoorbeeld om gratis opvang, meer verlof etc. vanuit de gemeente.

Diezelfde woensdag was ik op bezoek bij Wim. Een 65+’er, vader van drie en opa van een heel zwikkie. Hij vertelde over zijn zoon, Peter, die in een conflict was met zijn eigen zoon. Peter zat erdoor met zijn handen in het haar en wist zijn zoontje niet meer goed te bereiken. Wim en zijn vrouw passen elke dinsdag op en tijdens deze wekelijkse momenten met hun kleinzoon hebben zij met hun kleinzoon gepraat en is het conflict de wereld uit geholpen.

Ik knoop de twee dingen bij elkaar.

De afgelopen jaren heeft Goudse wethouder Anna van Popering-Kalkman al één en ander geschreven over gezinnen en de verantwoordelijkheid van ouders. Dat vind ik moedig, want in een wereld van vrijheid en blijheid lijkt het wel alsof we elkaar niets meer kunnen zeggen.

In diezelfde lijn zou ik graag voorstellen dat we in het beleid toevoegen dat ieder gezin recht heeft op een portie wijsheid in de vorm van opa’s en oma’s. Dit vraagt van ons allemaal wat, maar het moet makkelijk kunnen. Met de vergrijzing van nu hebben we namelijk bakken aan opa’s en oma’s.

Het mes snijdt gelijk aan twee kanten, want er zijn heel wat ouderen die meer geraniums, vakantieoorden en fietsritjes zien dan dat zij kinderen op schoot of aan de arm hebben.

Het gaat misschien wat ver om in je beleid te zetten dat families worden gestimuleerd dichtbij elkaar te wonen, maar het zou onze samenleving wel mooier maken, denk ik.

Opa’s en oma’s worden gestimuleerd samen te leven met de gezinnen, regelmatig samen te eten, samen van alles op te pakken. Minder vakanties, meer samen. Hun beloning? Leuk en waardevol ouder worden!

Ik hoor de mitsen en maren. ‘Ik wil mijn moeder echt niet als buurvrouw’, ‘mijn ouders zijn altijd weg of overleden.’ Echt waar, ik hoor ze en begrijp ze. Maar probeer je eens voor te stellen hoe het is. Het hoeft geen biologisch ouder te zijn. En dan? Zet een eerste stap om dichterbij elkaar te komen.

En hoe zit het met het beleid? Het vraagt politiek om omdenken. Niet strooien met gratis dit en gratis dat. Kunnen we trouwens ook helemaal niet betalen. Maar een oproep om samen te leven. Als familie(s), als buren, als vrienden, als generaties. En dan het liefst zo concreet mogelijk. Wat kost het je enerzijds en wat levert het je op anderzijds. Ik denk dat je je verbaast over de winst die we zullen maken!

Arie Jan van de Wetering