Pareltje in Gouda-Oost. Arie Jan van de Wetering vertelt over zijn groene avontuur zonder groene vingers.

Ze stonden me met drie dames sterk op de vingers te kijken. Mede buurttuiners die toevallig langs liepen.

Eén keek opeens ietwat verschrikt, wat mij ook weer deed schrikken. ‘Wat is er aan de hand?’ Ik met mijn ontzettend-niet-groene-vingers was de buurttuin aan het water geven en zij kwamen toevallig even langs.

Twintig gieters verdeelde ik over de buurttuin. Maar ik kijk natuurlijk niet zo goed naar hoe liefelijk en klein sommige gewassen zijn. Waar zitten ze in hun groeiproces? Dat soort dingen. Dus op het moment van schrik goot ik een volle bak water op een klein, lief bloemkoolplantje. Alsof een klein kind in een enorme waterachtbaan werd geschoven.

Niet veel later was de schrik verdwenen en werd er hardop gelachen. Mijn zelfde verbaasde reactie: ‘Wat is er aan de hand?’ Op dat moment stond ik heel braaf onkruid water te geven.

De buurttuin. Je denkt misschien: ‘waar ben je aan begonnen?’ Nou, dat denk ik eigenlijk nooit. Het is erg gezellig, leuk om samen met buurtgenoten op te pakken en eindelijk kan ik mijn kinderen ook laten zien hoe iets groeit. De eerste oogst mocht ik diezelfde avond meenemen: een lenteui. Vanavond door de past gedaan!

Het valt me op dat zulke doe-activiteiten, en dan zeker in het groen, werken. Weg van een beeldscherm en met de handen in de grond. Voor mij is het ook erg confronterend. Want ik kan je best goed uitleggen hoe je het beste kunt spelen als linksachter, mid-mid of rechtsvoor, maar ik kan je echt niet vertellen welke groente waar in de tuin staan. Ik ben gelukkig niet de enige met niet-groene-vingers en ik hoop dan ook veel te leren komend jaar.

We maakten al grapjes over de aardappelen. Een frietfeestje! Waar staan de frietsaus plantjes?

De boontjes hebben het waarschijnlijk niet overleefd, dat kon ik ook zien.

Gelukkig regent het de laatste tijd weer. Sjonge, dat ik dat nog eens zou zeggen. Ik word al een beetje boer.

Iemand met groene vingers maakte mijn dag toen ik deze foto liet zien. Ik, water gevend, in mijn Vitesse shirt. Zij had geen idee, maar vond het wel een leuk shirt. ‘Een echte bij!’ zei ze. Toevallig doen wij met onze buurttuin ook mee met het wijkbijenproject. Speciale plantjes voor bijen. Laat die geel-zwarte rakkers maar komen.

Dus… Groen moet je doen!

Arie Jan van de Wetering