De Markt in Gouda vulde zich vanochtend met lange tafels, koffie, brood en vooral: mensen.

Traditie

Het 11e GoudsPaasontbijt bracht meer dan 3.000 mensen samen. Laagdrempelig, open en verbindend. Een traditie die inmiddels wereldwijd bekend is, maar die vooral lokaal raakt.

Met muziek van Pearl Jozefzoon en woorden van stadsdichter Chris Bellekom kreeg de ochtend extra betekenis.

Maar het moment die iedereen even stil maakte, kwam van Irene Klein Haneveld.

❤️ Een indrukwekkende bijdrage.

Motor

De initiatiefneemster en motor achter dit evenement was er vandaag zelf bij, terwijl ze weet dat ze ongeneeslijk ziek is.

Irene sprak de menigte toe. Open. Eerlijk. Kwetsbaar. Ze vertelde dat ze niet meer beter wordt. Maar ook dat ze leeft vanuit een “window of hope”, een venster van hoop. Voor haar ligt dat in haar geloof in God. In het vertrouwen dat er meer is dan dit leven.

Tegelijkertijd maakte ze haar boodschap groter dan haar eigen situatie. Ze benoemde hoe onzeker de wereld kan voelen. Hoeveel er gebeurt waar we geen grip op hebben. En hoe belangrijk het dan is om houvast te vinden.

In geloof voor wie dat kent. Maar zeker ook: bij elkaar. Ze deelde hoe ze de afgelopen maanden gedragen is door mensen: kaartjes, bloemen, berichten, vrijwilligers.

Hou elkaar vast

En toen kwam haar oproep:  “Kijk naar de mensen naast je. Hoe verschillend je ook bent… we hebben elkaar nodig. Hou elkaar vast.”

En dat gebeurde. Midden op de Markt ontstond een moment van echte verbinding. Mensen die elkaar vasthielden, letterlijk of figuurlijk. Even geen verschil...

Theo Krins