'Ik denk dat ik ga verhuizen. Niet uit ideologische overwegingen. Niet uit protest. Maar gewoon vanwege de parkeerdruk'. Zo (m)oppert Arjan van Essen in zijn nieuwe column voor ZoGouds.nl.

Half Gouda over me heen

Na mijn vorige column over het Goudse parkeerbeleid kreeg ik half Gouda over me heen. Ik zou elitair zijn. Wereldvreemd. Ongevoelig voor ‘de hardwerkende automobilist’. Er waren mensen die vermoedden dat ik zelf vast een oprit van dertig meter had. Dat heb ik niet. Ik heb een vergunning en een lichte vorm van schuldgevoel.

En nu lees ik over de woonpilot op de oude AZC-locatie De Molenwiek. Een gemengde woonvorm. Goudse woningzoekenden samen met bewoners van het asielzoekerscentrum. Kleine units en gedeelde ruimtes. En, dit is het detail dat mijn schrijvershart sneller deed slaan, de mogelijkheid van een atelier aan huis.

Schrijfatelier

Een schrijfatelier. Ik zag het meteen voor me. Het bureau bij het raam. Een koffiepot die altijd aanstaat. Een tafel waar gesprekken ontstaan zonder dat ze georganiseerd hoeven te worden. Woorden die groeien tussen werelden die elkaar normaal gesproken alleen in het nieuws ontmoeten. En het mooiste: geen parkeerproblemen.

Ik chargeer, natuurlijk. Maar het viel me op hoe anders de toon is bij dit onderwerp. Bij parkeren gaat het over rechten. Over wat mij toekomt, mijn plek. Bij De Molenwiek gaat het ineens over samenleven. Over delen en experimenteren.

Moedig

We vinden het ingewikkeld als de gemeente ons gedrag wil sturen met een parkeertarief. Maar we vinden het moedig als diezelfde gemeente een woonvorm durft te starten waarin mensen met totaal verschillende achtergronden bewust naast elkaar gaan wonen.

Ik zou er dus best willen wonen. Niet als redder. Niet als moreel uithangbord. Maar als buur. Ik stel me voor hoe dat eruitziet. Een Syrische vader die beter Nederlands spreekt dan ik Arabisch. Een Goudse starter die eindelijk een plek heeft. Een kunstenaar met verf onder zijn nagels. En ik, met mijn notitieboekje, luisterend.

Iets ontwapenends

Er zit iets ontwapenends in het idee. Geen debat op afstand, geen verhitte Facebookdraadjes, maar gewoon de vraag: wie ben jij? Zin in koffie?

Het cynische stemmetje in mij fluistert: ‘Ja, natuurlijk werkt dit alleen zolang niemand een auto meeneemt.’ Alsof samenleven pas spannend wordt zodra er een blik op vier wielen bij komt kijken. Maar eerlijk gezegd geloof ik dat het experiment juist daarom interessant is. Omdat het niet begint bij bezit, maar bij aanwezigheid. Niet bij vierkante meters asfalt, maar bij gedeelde vierkante meters menselijkheid.

Iets kleins en concreets

We praten in Gouda graag over integratie. Maar hier gebeurt iets kleins en concreets. Geen grote woorden maar zes woonunits. Een gezamenlijke ruimte en een atelier.

Het is bijna aandoenlijk in zijn eenvoud. En misschien is dat wat mij aantrekt. Dat het niet schreeuwt. Dat het gewoon zegt: laten we het proberen.

Ik weet dat niet iedereen staat te juichen. Er zullen zorgen en vragen zijn. Die verdienen serieus genomen te worden. Samenleven is geen romantisch project; het is soms gewoon hard werken.

Vriendschappen

Maar stel je voor dat het lukt. Dat over vijf jaar iemand zegt: ‘Weet je nog, De Molenwiek? Dat was eigenlijk heel gewoon.’ Dat er vriendschappen zijn ontstaan. Dat er Nederlands is geleerd en misschien ook een paar Arabische woorden. Dat iemand via een atelier een baan vond. Dat een kind leerde voetballen bij een Goudse club. En dat niemand het nog heeft over parkeerdruk.

Misschien moet ik gewoon solliciteren naar zo’n atelierplek. Niet om gelijk te krijgen over parkeerbeleid of om mijn punt te maken. Maar om te ontdekken wat er gebeurt als je jezelf letterlijk tussen verhalen zet die anders langs je heen zouden gaan.

Een stad is meer dan beleid. Meer dan tarieven en vergunningen. Ze is een verzameling ontmoetingen die je niet had gepland. En soms begint dat met een knipoog. En een lege parkeerplaats.

Arjan van Essen