Vorige week kreeg ik onderstaande flyer in mijn handen. En naast dat ik het een prachtig initiatief vind, voel ik ook een spanningsveld. En die voel ik al best wel een tijdje. Zo’n Prayer Space plaats ik automatisch in het kerkelijke hokje. Dat hokje ben ik zelf inmiddels een paar jaar uit. Mogelijk voel ik ‘m daardoor nog sterk.

Afstand kerk en veel Gouwenaars

Klein uitstapje. Een aantal maanden geleden sprak ik een Goudse predikant. En hoewel ik al best ver ga in mijn gedachten dat de kerk voor veel mensen niet relevant is, ging hij nog verder. ‘Wist je dat niet?’ De afstand tussen een kerk en veel Gouwenaars is gigantisch. En ik denk dat dit logisch is. Veel mensen zijn beschadigd, pijn gedaan door het religieuze en dogmatische denken. Het leverde hen niet de vrede, het plezier en het goede op wat de Bijbel beloofd.

Spanningsveld

En daar zit ook gelijk mijn spanningsveld over zo’n Prayer Space. Het zit zo snel in die religieuze, dogmatische hoek.

Maar wat een gemiste kans is het dat we de diepgang, het stilstaan, het reflecteren, het bidden met elkaar zo kwijt zijn geraakt.

Daarom word ik er toch blij van als bubbels een beetje naar elkaar toe bewegen om de innerlijke mens meer centraal te stellen. Want wanneer heb jij voor het laatst een gesprek over God gehad met iemand die dat mogelijk totaal anders beleefd? Wanneer heb jij de vraag gesteld of samen stil geweest om je van binnenuit te laten ‘voeden’?

Waarom lijkt het zo lastig?

En zonder tegen heilige huisjes aan te trappen, denk ik dat het tijd is om die heilige huisjes een keer te verlaten. Voorzichtig worden ramen al eens opengezet, een aarzelende voet over een drempel. Elkaar ontmoeten in het midden, op straat.

Kerken mogen kerken zijn. Moslims zijn moslims. Joden Joden. Boedhisten zen. Maar de tijd van ‘leven en laten leven’ is voorbij. Het brengt verdeeldheid. Want die Christen, moslim, Jood en zogenaamd ongelovige woont gewoon in hetzelfde rijtje. Wees jezelf, zou ik zeggen. En ontmoet elkaar diepgaander.

Ontdek een Prayer Space om stil te staan, te reflecteren of te bidden op jouw manier. Misschien is het wel een top idee voor je buurt. Niet als evangelisatiemethode, maar als plek van rust en vrede. Om stil te staan. Misschien zelfs samen.

Maar dat is natuurlijk alleen voor mensen met stoute schoenen. Dat begrijp ik ook wel.

Arie Jan van de Wetering